De draad weer oppakken

Geen idee waar ik over zou gaan schrijven. Leeg. Flarden van ideeën maar niets met een leuke ingang. Niks, niente, nada, geen inspiratie. Met een zucht plofte ik op de bank. Daar lag mijn grote hobby verspreid: een wintertrui op rondbreinaalden, diverse verwarde bolletjes wol, een geprint patroon ernaast. En een nieuwe streng wol die nog opgewonden moest worden maar nu al heftig in de knoop zat. Ik zuchtte weer, nam de klont draad en begon hem te ontwarren. Lees verder

ontdekkingen in 2020 #2

#2 schrijfsters

Olga Tokarzcuk: er stonden al enkele boeken van haar in de kast, sinds mijn De Geus-tijd, maar ik was er nooit toe gekomen. Nu dan achterstevoren begonnen met de nieuwste -> ‘Jaag je ploeg over de botten van de doden’. De rest volgt vanzelf. Bijzonder, bizar, begeesterend, blijvend.

Anjet Daanje: en dat was een heerlijk leesavontuur met ‘De herinnerde soldaat’ en ook daar gaan we hopelijk terug in de tijd lezen als eerder werk weer gedrukt wordt. Intrigerend, intiem, ingetogen, inspannend.

Marjan Slob: ‘De lege hemel’ is een filosofisch boek over eenzaamheid, over het droevige gevoel dat we krijgen als we een tekort aan verbondenheid ervaren. Met anderen, maar ook met onszelf. Onderzoekend, open, onvermijdelijk, ondersteunend.

Ontdekkingen in 2020 #1

#1 de ultieme yoga

Heeft nu toch iets fantastisch ontdekt: restorative yoga! Huh… wès dèh? Het is niet meer of minder dan ontspannen liggen, over stapels kussens gedrapeerd, en onder een warm dekentje. Het licht is gedimd, een zachte stem geeft aanwijzingen. De ultieme yoga voor mij, volop aanwezig zijn in het NU. Of soms een beetje mijmeren, of wegdoezelen. Mag ook hè. Dát noem ik goede zelfzorg, niet naar de sportschool ‘moeten’, maar naar deze yoga ‘mogen’. Want we moeten al zo veel. Ik houd het met gemak anderhalf uur vol. Zalig.

troost

Langzaam en bijna gedachteloos gebeurt het weer steeds meer, het herkauwen in mijn hoofd. Een kleine aanleiding kan via een piekerspiraal leiden tot steeds opnieuw analyseren, mogelijke scenario’s bedenken, eindeloos reacties formuleren. Een wakker moment in de nacht wordt een heel boek, een nonchalante opmerking een ferme discussie. Ik zie het gebeuren en vergeet gewoon ‘stop’ te zeggen. Ik veeg aandachtig bladeren, streep braaf klusjes van mijn lijstje, probeer een hoofdstuk te lezen, ik verzand.

Bij mijn bed staat een fotootje, van toen ik een ukkepuk van een jaar was. Appelbolle wangen, ronde donkere ogen kijken me aan, ik omhels haar in gedachten. Ook dat kan. In warme sferen jezelf omhelzen, geborgenheid geven, troosten.